Freeride Portes du Soleil – Alice

Een fantastische off-piste training (nov 2017) in Hintertux smaakte naar meer! Deze keer wilde ik graag eens wat langer weg met Epique, naar een nieuwe bestemming. Het werd een freeride trip naar Portes du Soleil (jan 2018). Met een wagen volgeladen (een kleine C1 is al snel vol) ging ik samen met mijn toen nog onbekende reisgenoot op pad.

Iedere Epique reis carpool ik naar de bestemming. Het is altijd weer afwachten wie je treft. Je moet toch twee keer tien uur lang met elkaar in mijn mini kart doorbrengen. Maar man, vrouw, jong of oud, het maakt niets uit. Tot nu toe verloopt iedere reis super voorspoedig en krijg ik al mijn reisgenoten aan het zingen: de foute party playlist. En bij de eerste vlokken sneeuw gaat de apres ski muziek aan om in de stemming te komen

Eenmaal in Frankrijk aangekomen werden we hartelijke ontvangen door de eigenaar van het hotel: Auke. Wat mij direct opviel is dat ze ons herkenden en ons met onze voornamen aanspraken. En dat hebben ze de hele week volgehouden. Dat getuigt van goed gastheerschap! Een warm welkom dus. En dan de groep leren kennen. In vergelijking met de Tux trip (+45 mensen) was dit een kleine groep, zo’n 16 mensen. Maar wat een leuke groep! We hebben wat afgelachen met elkaar. Eigenlijk ben ik niet zo goed in het schrijven van beknopte teksten. Zeker niet omdat ik onwijs enthousiast ben over de Port du Soleil trip, maar ik zal proberen een korte samenvatting te geven van mijn highlights:

Klein groepje met ‘beginnende’ off-piste skiërs

Op sommige dagen hadden we bijna privéles van onze gids Roderik. Die man kan er wat van! Met zijn enthousiasme weet hij mij, en ook anderen, over grenzen te krijgen. Nooit gedacht dat ik “de Muur” zou afdalen. Eén van de steilste zwarte buckelpistes in de Alpen. Vraag ook niet hoe ik beneden kwam (ik was in ieder geval het snelste beneden), maar hé I did iT.

Grenzen verleggen

Daar stond mijn week bol van. Af en toe best spannend, maar het geeft zo ontzettend veel voldoening als je – soms iets te stuntelend – weer iets nieuws hebt gedaan. Roderik wist overal onverspoorde, voor ons (enigszins) haalbare, lijnen uit te zoeken. Een vak apart als je het mij vraagt. Hulde aan onze gids!

Zon en SNEEUW!

Meters sneeuw. We hebben zoveel geluk gehad met het weer. Een paar dagen zon en daarna volle bak poederhappen (voor de beginnersgroep). Magisch gewoon! Gillen van geluk als je door de verse poeder een eerste spoor achterlaat. Of hoe je dat ook zegt in freeride jargon.

Het hotel

Ik krijg een warm gevoel van als ik eraan terug denk. En dat komt niet alleen door mijn dagelijkse sauna bezoek of de gezellige openhaard, het hotel heeft een gemoedelijke huiskamersfeer gecreëerd. En iedere avond tovert de chef een heerlijke maaltijd op tafel. Met uiteraard goede wijnen, je bent tenslotte in Frankrijk. Er werd iedere avond lang getafeld, heel gezellig! En daarna met je rozige hoofd naar jezelf op film kijken of een wax- en slijpclinic bijwonen. En als je na een intensieve dag lekker naar bed wilt, ook geen probleem. De sfeer was zo relaxt!

De wijnproeverij

Deze verdient als wijnliefhebber een aparte vermelding. Deze reis bevat geen fliegerlied, ijsberen en Williams mit birne (ok, in de auto wollen wir wel die Eisbären sehen). Daarentegen proef je een avond heerlijke wijnen en kaasjes. En ligt het culinaire niveau hoger dan de wienerschnitzel met friet. Laat ik nou van beide houden.

De dagafsluiting

Gijs-Jan, oppergids, hield in zijn dagboek waardevolle informatie bij over alle groepen. Aan het einde van de maaltijd volgt de dagafsluiting (bijna stichtelijk, maar alles behalve dat….). Ieder dag werd de ‘Jerry of the day’ uitgeroepen (A Jerry is an individual who exhibits a true lack of understanding for their sport, or for life in general also).

Als je een enorme blooper had begaan dan wist je dat je een speciale vermelding kreeg: helm niets vermoedend achterstevoren opzetten, pieper vergeten bij het hotel en de hele groep laten wachten, met je dikke 4W terreinwagen dagelijks een file veroorzaken omdat er zomerbanden onderliggen (en moeiteloos ingehaald worden door die luidruchtige C1), in een riviertje belanden met je board, en helaas kreeg ik ook twee keer de eervolle vermelding: de Muur op acrobatische wijze afdalen om vervolgens uit de eerstvolgende skilift vol op m’n gezicht eruit te vallen. En de dag waarop ik mijn autosleutel was verloren in het restaurant bovenop de berg. Oeps!

Kortom, hele leuke mensen, uitstekende gidsen, goed hotel, meters sneeuw, onverspoord terrein, faceshots, treeskiing, sauna en liters wijn. Een aanrader voor iedereen!

En die C1 moet ik voorlopig blijven rijden want ik ben bevangen door het Epique virus. Ik hoop dat er na het lezen van dit verhaal nog iemand met mij mee wil rijden

Neem contact met ons op

Gaat over:

Off-piste Training Portes du Soleil

Snow