Vrijdag 8 maart

Eindelijk is het zo ver met Epique naar Kazachstan. Skies gewaxt, koffers gepakt en wachten op de taxi. De taxi rijdt voor, “maar we hadden toch op een station gevraagd “zeggen we nog tegen elkaar nou dat wordt even puzzelen met de ski-tassen. Op Schiphol ontmoeten we een gedeelte van de groep en onze gids Gijs-jan. De rest zien we pas op Istanbul. Op Istanbul hebben we een paar uur overstaptijd en ik ga nog even snel de douane door voor een kop koffie met mijn vriendin. Wanneer ik weer terugkom heeft de hele groep elkaar gevonden en zitten al gezellig een drankje te doen en mooie wintersport verhalen uit te wisselen. We hebben een mooie gelijkgestemde groep en krijg nog meer zin in komende week.

Zaterdag 9 maart

We landen vroeg in de ochtend op Almaty en daar staan Vlad (Vladimir) en Ayan onze chauffeurs voor de week op ons te wachten. Na wat puzzelen en stapelen zit alle bagage in en op de wagens en gaan we op pad voor ontbijt en een bezoek aan Almaty. Vladimir neemt ons mee langs wat highlights van de stad. We brengen ook een bezoek aan de Green Bazaar, een overdekte markt zoals we die in Nederland niet kennen. Het (gedroogde) fruit georganiseerd en gestapeld zoals alleen een autist het kan. De vleesafdeling alsof je door het slachthuis loopt, waar hele varkenshoofden op de toonbank liggen. We slaan wat gedroogd fruit en noten in voor de komende week, tijdens het touren kunnen we die goed gebruiken.

Na de inkopen gaan we terug de auto’s en op weg naar Shymbulak, het grootste skigebied van Kazachstan. We slapen hier in een hotel boven aan de eerste gondel op 2300 meter. Er zitten hier een paar restaurantjes en we gaan de lokale apres ski eens verkennen.

Zondag 10 maart

De eerste ski dag van de trip, daar kwamen we toch voor. Het hotel zit aan de voet van de piste dus we kunnen direct de lift in. Maar in Kazachstan houden ze van uitslapen want de lift gaat pas om 10 uur open. We skiën warm over de uitgestorven pistes en besluiten dan de stijgvellen er onder te plakken en op weg te gaan richting “Pik Gvardeytsev”.

We lopen een verlaten dal in en het uitzicht is geweldig. Wat een mooi gebergte hier. Na een stuk lopen komen we aan de voet van de gletsjer en gaan de gordels aan. Het klimmen begint mij steeds zwaarder te vallen. Niet heel gek, we komen ook bijna op 3900 meter. Op een gegeven moment lopen we wel erg op het ijs en is het sneeuwdek richting de top ook wel erg dun. We besluiten om te draaien en terug te skiën. Een mooie lange afdaling terug richting het skigebied. De sneeuw is wisselend en de sharks aanwezig, maar wat een geweldige eerste dag. We drinken nog wat na in de lokale kroeg, de groep is al mooi samen gekomen en dit belooft nog veel goed voor de rest van de week. De tour van 1500 hoogte meters en een hoogte van 3900 zijn mij wel wat zwaar gevallen dus we blijven maar bij spa rood vanavond.

Maandag 11 maart

Gister had Gijs-jan zich netjes bij de bergredding aan en afgemeld voor onze tocht en nog wat lokale tips mee gekregen van Alex. Als die geen dienst had gehad was Alex vandaag maar al te graag mee gegaan. Freeriders zien ze hier niet zo heel veel. Vandaag zoeken het wat dichter bij op. Een mooie eerste run die we direct uit de lift kunnen skiën. Ook hier weer wisselende sneeuw maar het mag de pret niet drukken. Gijs-jan schiet ook nog wat mooie foto’s van iedereen. We lopen over de weg terug naar het skigebied en doen een kop koffie. Hier besluiten we om op dezelfde plek te beginnen maar toch nog even omhoog te lopen naar het topje. Een korter tourtje maar weer een uitdagende afdaling met waanzinnig uitzicht over Almaty en de Kazachse steppes.

Dinsdag 12 maart

Vanmorgen op tijd opstaan en inpakken want we gaan met de eerste gondel naar beneden. Vandaag staat Furmanov Peak en onze transfer naar het Cosmo station op de agenda. De lift draait al als we ruim voor 10 aankomen, maar mee naar beneden zit er voor 10 uur echt nog niet in. Regels zijn regels hier. Als wij beneden komen staan Vlad en Ayan ons weer met een grote glimlach op te wachten. Zij zullen ons iets verderop afzetten en vervolgens met de bagage om de berg heen rijden en ons weer op halen. Wij beginnen op 1950 meter aan onze tour en lopen als groep met militaire discipline naar boven. Je komt hier geen andere skiërs tegen en zelfs andere sporen zijn er eigenlijk niet te vinden. We komen nog een paar Kazachse wandelaars tegen maar verder ook niets. Vlak onder de top steken er wat veel stenen door en is het sneeuw dek niet heel dik. Een gedeelte van de groep besluit met een booth pack toch nog de top van Furmanov peak (3100m) aan te tikken. Met de rest blijf ik lekker bij de skiërs en drinken wij een kop thee en genieten van het spectaculaire uitzicht.

Zodra de rest van de groep terug is maken we ons klaar voor de afdaling. Een geweldig lange afdaling langs de andere kant naar beneden. Hier vonden we nog geweldige onverspoorde poeder. Betere sneeuw dan dit hebben we die week niet meer gevonden. Na een afdaling van meer dan 1000 hoogtemeters komen we weer bij onze 4X4’s en chauffeurs aan. Vladimir staat ons al filmend en met echte Kazachse chocoladerepen op te wachten.

Vanaf hier vertrekken we richting het Cosmo station, we maken nog een korte stop in Almaty voor een warme lunch en wat inkopen. Uiteindelijk rijden we met schemering weer terug de bergen in. Het wordt al snel duidelijk waarom we van die grote 4×4’s met spikes hebben, deze wegen worden niet geschoven. We worden geblokkeerd door een zwarte sedan die dwars op de weg staat en niet meer weg komt. Wij duwen zijn auto weer even recht en kunnen onze weg vervolgen. Vlad rijdt over die besneeuwde berg wegen alsof die op de 5 baans A2 naar Amsterdam rijdt. We moeten nog even een korte stop maken voor paspoortcontrole bij het leger checkpoint en mogen door. We komen in het donker aan bij het Cosmo station. Ons hutje in knus en de bruinkool kachel heeft de hele tent blauw gezet. Na wat bedden roulette eindigt “Koentje” in het “kinderbed” en hebben we nog een late avondmaaltijd. Al onze maaltijden komen bij de catering uit Almaty vandaan en worden nog even opgewarmd. We drinken nog wat met zijn alle in de hut. Het was een lange dag, een geweldige tour, een nog mooiere afdaling maar ook de route naar het Cosmo station was een ervaring op zich.

Woensdag 13 maart

De nacht is mij zwaar gevallen. Het Cosmo station ligt op 3400 meter en daar moest mijn lichaam aan wennen. Ik ben veel wakker geweest en wordt met hoofdpijn wakker. Een nachtelijk wc-bezoek hier is toch wel een groot contrast met thuis, laat staan met mijn Japan trip van vorig jaar. Van verwarmde wc- bril en allemaal gekke features naar met -20 naar een “outhouse” zonder licht een gat in de vloer en een stalagmiet van …… die groeit met elke bezoek. De groep besluit vanmorgen om Tourist peak te beklimmen en beginnen aan een mooie tocht naar 3878m. Met een beetje pijn in het hart besluit ik niet mee te gaan. Na de slechte nacht en de aanhoudende hoofdpijn voel ik mij echt niet fit. Ik blijf in de hut om wat aan de hoogte te wennen. Vlad neemt mij mee

op een wandeling naar een naast geleden topje. Het uitzicht is werkelijk geweldig, alleen maar hoge toppen en geen mens, skilift of gebouw te zien. Ik zit rustig een boek te lezen als de groep terugkomt. Enthousiaste verhalen over het uitzicht maar het was een afdaling vol met sharks geweest. Vlad en Ayan warmen weer 8 bakjes op en we genieten van de lunch. Er wordt echt alles aan gedaan om het ons comfortabel te maken en het eten smaakt weer goed. Vanmiddag doen we nog een afdaling vanuit de hut en zullen weer opgehaald worden door de 4×4’s. Ik heb wel weer zin in een afdaling en ga mee. De sneeuw is lastig, soms hard, soms net crème brûlée maar dat mag de pret niet drukken. We skiën een mooie lijn en komen net boven de legerpost uit. Ayan komt ons lachend ophalen en brengt ons weer naar boven.

We drinken nog wat na op een vervallen betonnen muurtje in het Cosmo station voordat we aan het zelf gekookte maal van Ayan beginnen. Ik heb hem de hele morgen bezig gezien in het kleine keukentje met aardappels, uien en verschillende soorten vlees. In Ayan zijn woorden “Horse meat is the best meat”. Waar ik mij nog het meest over verbaas is hoe jij dit alles met zijn survival mes heeft klaargemaakt. Het is gezellig aan tafel en het eten smaakt goed. We sluiten de avond af met nog een paar shotjes wodka en gaan naar bed. Hopen dat we vanavond niet weer naar de wc moeten.

Donderdag 14 maart

Helaas, toch weer: Hoofdlampje op, slaapzak uit, broek aan, jas aan, sneeuwschoenen aan, deur open en klaarwakker omdat het zeker -20 is.

Vandaag staan er weer een tour op het programma. We touren het stuk wat ik gister met Vlad heb gelopen en dalen aan de achterkant af. Hier vinden we nog wat poeder en iedereen kan lekker wat sporen trekken. Je skiet hier altijd first tracks want andere mensen komen hier niet. We vellen het tussenliggende dalletje weer uit en dalen verder af. Na de ervaring van gister is de sneeuw eigenlijk een stuk beter dan verwacht. Wanneer we weer beneden bij de legerpost komen pikt Ayan ons weer op.

Vlad is naar de stad om bij de cateraar nieuwe bakjes te halen en is nog niet terug. We besluiten onze middag run dus ook maar voor de lunch te doen. We vellen met zijn allen het Cosmo station uit om al vrij snel om te bouwen voor de afdaling. We doen nog een laatste run en komen weer uit in de buurt van de legerpost. Tot onze grote verbazing heeft Ayan zichzelf vastgereden met de jeep. Met een lange kabel en de brute kracht van 8 Epique atleten en een Kazachse soldaat trekken we hem weer los. Vlad is weer onderweg naar boven dus een paar van ons wachten langs de weg om met hem mee te rijden. Wij stappen bij Vlad in en een paar haarspeldbochten later zien we weer een jeep vast staan. Niet weer Ayan maar iemand die foto’s was komen maken. Zonder spikes heb je op deze wegen niks te zoeken. Met zijn allen helpen we de man weer opweg. Wij Nederlanders hadden dat heel anders aangepakt maar hier probeert men het liever met brute kracht. We hebben boven een late lunch bijna direct gevolgd door het avond eten. We drinken wat, praten wat. Iedereen vraagt zich af waarom niemand een pak kaarten heeft meegenomen. Maar dat mag de pret niet drukken, het is een geweldige groep en nieuwe vriendschappen zijn gesloten. Met het eten maken we plannen voor morgen. We besluiten om in de ochtend het Cosmo station te verlaten en nog een ander skigebied rond Almaty te bezoeken, een beetje hulp van liften is soms ook wel prettig.

Vrijdag 15 maart

We vertrekken vroeg op weg naar Akbulak hier gaan we vandaag eens goed gebruik maken van de liften (dachten wij). We nemen de liften helemaal naar boven om eens warm te skiën. De mountain rescue ziet 8 man met ABS uit de lift komen en roept al “no freeride!”. Na een afdaling over de piste besluiten we aan de schaduwkant het bos in te duiken. Hier vinden we nog wat poeder en hebben een hele mooie afdaling. Terug naar boven en nog een keer!! Weer boven zijn de heren van de mountain rescue niet al te blij met ons maar ze spreken geen Engels. Wij moeten ons in het boek inschrijving dat wij dit op eigen

verantwoordelijkheid doen en mogen weer het bos in. We gaan iets dieper het bos in en vinden een nog betere run dan hiervoor. Dit gaat een mooie dag worden. We doen een snel drankje beneden en besluiten dezelfde run nog eens te doen. Wanneer we bij de top lift komen vertellen de mannen dat deze dicht is. Nadat Vlad op zijn snowboard van diezelfde piste aankomt begrijpen we dat ze ons niet naar boven willen laten omdat wij buiten de piste skiën (ik heb mij onder begeleiding van Gijs-jan deze hele reis geen seconde onveilig gevoeld). Na een lange discussie blijft het antwoord nee en mogen we niet mee. We zouden beneden bij de kassa kunnen proberen ons geld terug te krijgen. Aangezien niemand echt stond te springen om over te piste omhoog te vellen besluiten we maar af te dalen en op het terras te gaan zitten. Vlad gaat gewapend met onze skipassen eens het gesprek aan bij de kassa terwijl wij een biertje doen. Wanneer Vlad terugkomt het goede nieuws dat geld terug geen optie was en we weer met de lift naar boven mochten zaten er al genoeg biertjes in en bleven we lekker op het terras waar mooie plannen worden gemaakt voor onze stapavond in Almaty. Ayan pleegt een paar telefoontjes, welk type: Mercedes G, welke kleur: Wit, hoeveel assen: 3, en de grootste limo van Almaty is voor ons vanavond. Dat belooft wat. We rijden terug naar Almaty checken in bij het hotel en kunnen eindelijk weer eens douchen. We gaan met zijn alle sjasliek eten bij een Kazachs restaurant en weten niet goed wat ons overkomt. Naast onze tafel is een ware dansvloer die af en toe onderbroken wordt door iets wat op een pubquiz lijkt. Wij krijgen een belletje dat onze limo er is en deze staat buiten de halve straat te blokkeren. Wat een machine, binnen staat iets met bubbels klaar en met DJ Gijs-jan begint ons feestje. De limo brengt ons naar een eerste kroeg voor een paar drankjes waar ook de sing a long challenge door ons gewonnen wordt. Met wat nieuw Kazachs en Kirgizië’s gezelschap gaan we terug de limo in voor de volgende club. We worden meegenomen naar een mooie tent met verschillende zalen met DJ’s en live muziek. Het duurt niet lang voordat de bar vol staat met wodka.

Zaterdag 16 maart

We moesten op tijd op vandaag want we gaan naar de Charyn Canyon. Dit ging bij iedereen zichtbaar wat lastig na gisteravond. Het is ongeveer 3 uur rijden en bijzonder stil in de auto. Onderweg bezoeken we nog een klein dorpje en de lokale markt, een stokje sjasliek van de BBQ en rijden weer door. Het is ongelofelijk hoe je vanaf Almaty binnen anderhalf uur tussen de 4 en 5 duizenders staat en de andere kant op alleen maar steppes tegen komt. We bereiken de canyon en wat een bijzondere omgeving. Leuk dat deze trip om meer draait dan alleen skiën. Vlad had vandaag ook zijn “insta famous” vrouw Katy meegenomen die vervolgens de kat weer had meegenomen in een daarvoor bestemde rugzak. Katy begeleid ons door de canyon naar waar de rivier nog stroomt terwijl Vlad en Ayan de jeeps verplaatsen. De canyon is indrukwekkend om te zien en het is ook een mooie wandeling.

We lopen de canyon weer uit en boven op de rand worden er nog wat foto’s gemaakt. Ook de kat moet de rugzak uit en op de foto. Nadat de kat zelf op avontuur uit ging weet ik twee dingen heel zeker. Dat katten niet luisteren en dat deze kat Luna, Luna, Luna, Luna, Luna ,…. heet. De kracht van herhalen blijkt tocht te werken. Had ik dat maar geweten toen ik nog op school zat.

Nadat de kat ergens van een richel is geplukt gaan we terug naar de 4×4’s en rijden naar een pittoresk Kazachs dorp voor een traditionele lunch. Wanneer we weer terug in Almaty zijn gaan we nog een laatste keer uit eten en delen we de highlights van de week. Zondag ochtend brengen Vlad en Ayan ons naar het vliegveld en nemen we afscheid van ze. We vliegen met zijn alle weer terug tot aan Istanbul.

Wat een ongelofelijk mooi week, deze reis draait om zo veel meer dan skiën. Ik heb ervan genoten en zou hier graag nog eens naar terug gaan. Kazachstan heeft geweldige bergen en nog geen geïndustrialiseerde wintersport. In een week tijd zijn wij 1 persoon op tourskies tegen gekomen, verder was het ons team en de natuur. Ik wil hier toch ook nogmaals de groep bedanken, wat een geweldig gezelschap! Ik hoop in de toekomst nog vaker met jullie op pad te gaan. Epique & Gijs-jan bedankt, alles was tot in de puntjes verzorgt en dat maakt het toch wel echt vakantie!

Tot de volgende,….

Neem contact met ons op

Gaat over:

Tourski & Splitboard Kazachstan

Skitouren & Splitboarden