Heliskiën Bell 2 Lodge – Esther

Toen ik enkele jaren geleden een filmpje zag van mijn broer, skiënd door de diepe sneeuw, zat ik stuiterend achter mijn computer. Wat vond ik dat gaaf!! Hij was aan het heliskiën in Canada. Bij mij was een wens geboren. Wat zou het fantastisch zijn om dat één keer in je leven te mogen ervaren.

Begin dit jaar was het zover. Lang gespaard om dit te kunnen doen samen met mijn broer met wie ik al mijn hele leven ski. Vooraf op bezoek bij Michiel van Epique – Mountain Adventures die alles
voor ons verzorgt had. Daar op de kaart kijkend besefte ik hoe ver we voor dit avontuur zouden reizen. Wij zouden 5 dagen gaan heilskien ver weg en heel erg ver verwijderd van de bewoonde wereld. Diep in de bergen van Canada, tegen Alaska aan.

Eerst vlogen we samen naar Vancouver en vanuit Vancouver door naar Smithers, British Columbia. In Smithers zijn maar 4 stoplichten, kortom we waren al behoorlijk ver verwijderd van Vancouver en beschaving. Vanuit Smithers moeten we nog 4 uur rijden naar Bell 2 Lodge. Een 4 uur durende rit over de ‘highway of tears. De Highway of Tears verwijst naar een 724 km lange Yellowhead Highway in British Columbia. Langs deze highway zijn veel vrouwen, vooral native Americans verdwenen of vermoord gevonden. De Highway of Tears maakt deel uit van een grotere, nationale crisis van vermiste en vermoorde native American vrouwen en meisjes. Deze crisis is tot op de dag van vandaan onopgelost… Dit zorgde voor een extra dimensie en het besef van vrijheid dat ik als vrouw dit kon doen. Gedurende de 4 uur durende tocht hebben we slechts 1x een afslag genomen. Verder was het een lange weg met links en rechts besneeuwde bomen, bomen, bomen en nog eens bomen. Het is voor ons Nederlanders nauwelijks te beseffen dat de omgeving niet verandert. Wat een weidsheid. Als wij 4 uur naar het zuiden rijden dan komen we door 3 landen heen die allemaal hun
eigen sfeer hebben, andere taal en andere cultuur.

Bell 2 Lodge is een lodge gebouwd langs de weg. De lodge is gebouwd bij een pompstation waar de enorme indrukwekkende ‘road trains’ komen tanken. De accommodatie is heel authentiek. Per 2 personen bezit je een etage van je eigen lodge, met houtkachel op de kamer. Bij het ontvangst kregen we direct een briefing en aansluitende lawine training. Ik vond het op dat moment best heel spannend. Ik had nog nooit met een lawine pieper geskied en het feit dat we die nodig zouden hebben maakte me alert op gevaar en dat brengt een bepaalde spanning met zich mee. Onwijs belangrijk om dat serieus te doen en te nemen. In de lodge zijn mensen aanwezig uit alle uithoeken van de wereld die de liefde voor skiën en avontuur delen. Dit soort tripjes kosten veel geld, maar het mooie is dat het daar niet over gaat. Ik heb me verwonderd over de kwaliteit van het eten. Het is echt fantastisch. Geen Amerikaanse taferelen of porties, maar gezond, vers (!) en bijzonder smaakvol. Ik heb er elke dag van genoten, ook van de lunchboxen die mee gingen in de heli. Lunchen doe je namelijk in de sneeuw op de berg. Er wordt een tafel en bank van sneeuw geschept. Warme thee en soep…

Ik had zoals de meeste mensen nog nooit in een helikopter gezeten en de komende dagen zou de heli ons vervoermiddel zijn. Bizar idee vond ik dat! De briefing ‘what to do’ als de helikopter landt,
hoe je instapt, uitstapt, wat te doen met je ski’s etc, vond ik enerverend en spannend. Elke ochtend om 0600 uur starten de gidsen samen om alle data over het weer te verzamelen en een plan voor de dag te maken. Wij startten elke ochtend om 07.00 met stretch class en aansluitend ontbijt en briefing van de dag.

En daar gingen we dan eindelijk. We deelden de heli met 2 Belgen, Jelle en Bruno. Erg gezellig. Elke dag heb je een andere gids en van elke gids leer je wat en ervaar je op een andere manier. De eerste dag was het weer niet zo helder, dan gaat de heli niet zo hoog (lees niet boven de boomgrens). Dus na een jaar niet geskied te hebben stonden we direct in een bos met sneeuw tot je middel. Met heli skiën gebruik je hele brede ski’s (fatboys) waardoor je beter op de sneeuw blijft drijven. Deze eerste dag was dus om diverse redenen best hard werken. Lang gereisd (9 uur tijdsverschil), hoog in de bergen, een jaar niet geskied, bomen en diepe sneeuw. Maar wat hadden we een pret! Af en toe dook je in een dik pak sneeuw. Zie dan maar weer eens op te staan, da’s hard werken.

De volgende dagen was het weer helderder. Het is echt magisch om met de heli boven de wolken te vliegen, de gids en piloot een bergtop uit te zien kiezen en dat je daar dan gewoon afgezet wordt! De afdalingen hebben soms al namen, de afdaling ‘golden girl’ zal ik mijn leven niet vergeten. We dansten over de maagdelijke diepe sneeuw, de zon scheen en deed sneeuwkristallen reflecteren en in de verste verte was er helemaal niemand. Allen wij en ‘the golden girl’. Af en toe moest ik mezelf stoppen om te beseffen waar ik was en wat ik aan het doen was, om dat wat ik aan het ervaren was met volle teugen op te nemen. Het was een totaal nieuwe sensatie. Nieuw, overweldigend en ontroerend zelfs. Inmiddels waren we natuurlijk gewend aan de diepe sneeuw en hadden we onze piste-techniek aangepast aan diepe sneeuw.

We hebben 5 dagen volop kunnen skiën, veel hoogte miles gemaakt en intens genoten. Ik weet inmiddels dat ik het heel gaaf vind om zo enorm diep in de natuur te mogen zijn, ervaren, ontmoeten. Ik hoop stiekem dat er nog een keer komt…

Esther

Neem contact met ons op